رفته در زیر لحاف پسره

ساعتی چند چو از شب بگذشت

خواب بر چشم همه غالب گشت

دیدم آن سیده نره خره

گوید آهسته به گوشش که امیر

مرگ من لفت نده، تخت بگیر!

این چه ب ی حسی و ب د اخلاقی ست