حیف نباشد که گران ی کنی

بینی و از اسب نیایی فرود؟!

صبح به این خ  رمی و این چمن

با چمن آرا صنمی همچو من

صابری و سخت کمانی کنی

لب مفشار اینهمه بر یکدگر

رنگ طبیعی ز لب خود مبر