بلندبین ز تو گشتست هر دو دیده عشق

که هر یکی ز یکی خوشترست زهی بنیاد

دلم هزار گره داشت همچو رشته سحر

ز سحر چشم خوشت آن همه گره بگشاد

ببین تو قوت شاگرد و حکمت استاد

نشسته ایم دل و عشق و کالبد پیشت

یکی خراب و یکی مست وان دگر دلشاد