هزار بره و گرگ از چه روی هم علفند

چو بوی قلیه از آن دیگدان نمی آید

چراست پنجه شیران چو برگ گل لرزان

اگر ز غیب به دل ها سنان نمی آید

به جان چو هیبت و بانگ شبان نمی آید

برون گوش دو صد نعره جان همی شنود

تو هوش دار چنین گر چنان نمی آید