خون که  چکد بهر وطن روی خاک

حافظ ناموس کسا نیم ما

تا که بر این گله بزرگی کنیم

نیست سزاواز که گرگی کنیم

حیف بود گر نبود خاک پاک

قلب سپاه است چو ماو ای من

قلب فلان زن نشود جا ی من