شکسته قرن نگر صد هزار ذوالقرنین

چو هر دمی مددی زان جهان نمی آید

به دست خویش تو در چشم می فشانی خاک

نه آن که صورت نو نو عیان نمی آید

قرین بسیست که صاحب قران نمی آید

دهان و دست به آب وفا کی می شوید

که دم دمش می جان در دهان نمی آید