گفت جوان هرچه بود ساده تر

در شرر آتش خود سوخته

گر چه از او آیت حرمان شنید

بیش شدش حرص و فزون شد امید

هست به دل باختن آماده تر

مرغ رمیده نشود زود رام

دام ندیده است که افتد به دام