کان ز پی بذل زر آمد پد ید

اخم به رخسار تو ز یبنده نیست

گر نه پی عشق و هوا داده اند

این همه حسن از چه ترا داده اند ؟

شاخه برا ی ثمر آمد پدید

نور فشانی است غرض از چراغ

بهر تفرج ب  ود آیین باغ