می نتوان گفت که رسوا شود

در ثمین از پی تزیین بود

دختر بکر از پی کابین بود

غنچه که در طرف چمن واشود

مه که ز نورش همه را قسمتست

می نتوان گفت که بی عصمتست

حسن تو بر حد نصاب آمده