می گذرد وقت ، غنیمت شمار!

با تو توان تخته زد و باده خورد

با تو توان خوب هم آغوش شد

خوب در آغوش تو بیهوش شد

برخور از این سفره بی انتظار!

چون سخن زهره به اینجا رسید

کار منوچهر به سخت ی کشید