زهره چو بشنید نوای فراق

منتظران را به لب آمد نفس

جمعه دیگر لب این سنگ جو

باد میان من و تو رانده وو

طاقتش از غصه و غم گشت طاق

دید که مرغ دلش آس یمه سر

در قفس سینه زند بال و پر