دسته یی از طره خود برچنم

گیرمت اندر دل پیراهنم

جا دهمت همچو روان در تنم

مخفی و محفوظ چو جانت کنم

بادزنی سازم و بادت زنم

اشک بیارم به رخت آن قدر

تا نکند در تو حرارت اثر