ز خار چون و چرا این زمان چو درگذری

اگر به نفس لئیمت غزا توانی کرد

مگر که درد غم عشق سر زند در تو

به درد او غم دل را روا توانی کرد

به باغ جنت وصلش چرا توانی کرد

اگر تو جنس همایی و جنس زاغ نه ای

ز جان تو میل به سوی هما توانی کرد