تار دهم در کف درویش خان

بر قلمش روی بهشتی دهم

گاه به خیل شعرا لج کنم

خلقت فرزانه ایرج کنم

تا بدهد بر بدن مرده جان

گاه زنی همچو قمر پرورم

در دهنش تنگ شکر پرورم