بوسه ده و بوسه ستان شاد باد !

داد یکی زان دو کبوتر صفیر

آه که شد کودک ما بوسه گیر!

آن دگری گفت که شاد یم شاد

یک وجب از شاخ بجستند باز

بوسه که رد شد بنشستند باز

خود ز شعف بود که ا ین پر زدند