فلکش گرفتم چو مهش گرفتم

دل من که باشد که تو را نباشد

تن من کی باشد که فنا نباشد

چه زنند هر دو چو ضیا نباشد

به درون جنت به میان نعمت

چه شکنجه باشد چو لقا نباشد