مگریز ای جان ز بلای جانان

چه کنی زری را که تو را نباشد

همه روز گویی چو گلست یارم

چه کنی گلی را که بقا نباشد

که تو خام مانی چو بلا نباشد

چه خوشست شب ها ز مهی که آن مه

همه روی باشد که قفا نباشد