گل سوری گشاد رخ به لجاج گل سه تو

که درختش ز شکر دوست سراسر زبان شود

چو سر از خاک برزنند ز درختان ندا رسد

که تو هر چه نهان کنی همه روزی عیان شود

گل گفتش نمایمت چو گه امتحان شود

ز تک خاک دانه ها سوی بالا برآمده

که عنایت فتاده را به علی نردبان شود