گاه گاهی،

در تله افتاده آهوبچگان را شیر دادن؛

نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن؛

زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته،

قصه های درهم غم را ز نم نم های باران ها شنیدن؛

بی تکان گهواره رنگین کمان را