زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست.

گر بیفروزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست.

ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست».

پیر مرد آرام و با لبخند،

کنده ای در کوره افسرده جان افکند.

چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد؛