بی دریغ افکنده روی کوه ها دامان،

جنگلی هستی تو، ای انسان!

جنگل، ای روییده آزاده،

آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید،

چشم ها در سایبان های تو جوشنده،

آفتاب و باد و باران بر سرت افشان،