کس نمی جنبید چون بر شاخه برگ از برگ.

می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی.

ترس بود و بال های مرگ؛

سنگر آزادگان خاموش؛

خیمه گاه دشمنان پر جوش.