گهی می گیردم، گه پیش می راند.

هزاران چشم گویا و لب خاموش

مرا پیک امید خویش می داند.

هزاران دست لرزان و دل پر جوش

پیش می آیم.

دل و جان را به زیور های انسانی می آرایم.