پرده های اشک پی در پی فرود آمد.»

آرش اما همچنان خاموش،

از شکاف دامن البرز بالا رفت.

وز پی او،

بست یک دم چشم هایش را عمو نوروز،

خنده بر لب، غرقه در رویا.