که مرا زخم بس گران آمد

من نشان کرده ام تو را که ز تو

دلخوشی های بی نشان آمد

وقت رحمست و وقت عاطفت است

ای ابابیل هین که بر کعبه

لشکر و پیل بی کران آمد

عقل گوید مرا خمش کن بس