اندر تن من گر رگی هشیار یابی بردرش

اسپر سلامت نیستم در پیش تیغم چون سپر

خواهم یکی گوینده ای آب حیاتی زنده ای

کآتش به خواب اندرزند وین پرده گوید تا سحر

چون شیرگیر حق نشد او را در این ره سگ شمر

قومی خراب و مست و خوش قومی غلام پنج و شش

آن ها جدا وین ها جدا آن ها دگر وین ها دگر