گر در عدم غلطان شوم اندر عدم داری نظر

ای عشق خونم خورده ای صبر و قرارم برده ای

از فتنه روز و شبت پنهان شدستم چون سحر

در لطف اگر چون جان شوم از جان کجا پنهان شوم

ما را که پیدا کرده ای نی از عدم آورده ای

ای هر عدم صندوق تو ای در عدم بگشاده در

هستی خوش و سرمست تو گوش عدم در دست تو