پشت دل و پناه جان پیش درآ چو شیر نر

خیز که روز می رود فصل تموز می رود

رفت و هنوز می رود دیو ز سایه عمر

ای بشنیده آه جان باده رسان ز راه جان

مست و خراب و شاد و خوش می گذری ز پنج و شش

قافله را بکش بکش خوش سفریست این سفر

لحظه به لحظه دم به دم می بده و بسوز غم