آن تبریز چون بصر شمس در اوست چون نظر

لحظه به لحظه دم به دم می بده و بسوز غم

نوبت تست ای صنم دور توست ای قمر

عقل رباست و دلربا در تبریز شمس دین

گر چه بصر عیان بود نور در او نهان بود

دیده نمی شود نظر جز به بصیرتی دگر