بداد افیون شور و شر ببرد از سر ببرد از سر

مرا آن اصل بیداری دگرباره به خواب اندر

به صد حیله کنم غافل از او خود را کنم جاهل

بیاید آن مه کامل به دست او چنین ساغر

مرا گوید نمی گویی که تا چند از گدارویی