وان گاه نکو بنگر در صحن عیار جان

شایسته آن گردی هم ناظر و هم منظر

گفتم چه نشان باشد در بنده از این وعده

گفتا که درخش جان در آتش دل چون زر

در حال درخشانی وز تابش او برخور

گفتم که همی ترسم وز ترس همی میرم

کز دیدن جان خود از من رود آن جوهر