خود را بزن ای مخلص بر ورد سحر بر

دیدست که گر نوش کند آب جهان را

بی حضرت تو آب ندارد به جگر بر

گیرم همه شب پاس نداری و نزاری

آن ها که شب و صبحدم آرام ندیدند

ناگاه فتادند بر آن گنج گهر بر

موسی همه شب نور همی جست و به آخر