بس چند کنی عشوه تو در محفل کوران

گه چنگ گرفتی تو به تقریع زفر بر

ز افشارش مرگ آن رخ تو گردد چون زر

زر بازدهی و بنهی سر به حجر بر

بس چند زنی نعره تو بر مسمع کر بر