باده جان از که گیری زان دو چشم پرخمار

چون به لشکرگاه عشق آیی دو دیده وام کن

وانگهان از یک نظر آن وام ها را می گزار

جز خمار باده جان چشم را تدبیر نیست

چون تو پای لنگ داری گو پر از خلخال باش

گوش کر را سود نبود از هزاران گوشوار

گر عصا را تو بدزدی از کف موسی چه سود