چون فنا خواهد شدن این ساحره دنیای دون

صد هزاران خم باده هر طرف جوشیده گیر

خضر بی من گر ببیند روی تو ای وای من

ور نبیند آب حیوان هر دمش نوشیده گیر

تخت و بخت و گنج و عالم را به من بخشیده گیر

در ازل جان های صدیقان نثار روی تو

چونک رویت را نبینم خود نثاری چیده گیر