بخش امروزینه کو ای هر دمی بخشنده تر

می بیار ای عشق بهر جان فرزندان خویش

محو کن اندیشه ها را زان شراب چون شرر

دی بدادی آنچ دادی جمع را ای میرداد

بس کن و پرده دگر زن تا نگردد کس ملول

می پر از باغی به باغی این چنین کن پرشکر