فقر را در نور یزدان جو مجو اندر پلاس

تلخ و غمگینند و قومی در میان شهد و شیر

نوبت الفقر فخری تا قیامت می زنند

تو که داری می خور و می ده شب و روز ای فقیر

هر برهنه مرد بودی مرد بودی نیز سیر

بانگ مرغان می رسد بر می فشانی پر و بال

لیک اگر خواهی بپری پای را برکش ز قیر