ور یکی ام پس هم آب و روغنم این الفرار

از درون نی آن منم گویان که بر در کیست آن

هم منم بر در که حلقه می زنم این الفرار

هر که پندارد دو نیمم پس دو نیمش کرد قهر

چون یکی باشم که زلفم صد هزاران ظلمتست

چون دو باشم چونک ماه روشنم این الفرار

گرد خانه چند جویی تو مرا چون کاله دزد