بنگر این دزدی که شد بر روزنم این الفرار

چون یکی باشم که زلفم صد هزاران ظلمتست

چون دو باشم چونک ماه روشنم این الفرار

گرد خانه چند جویی تو مرا چون کاله دزد

زین قفس سر را ز هر سوراخ بیرون می کنم

سوی وصلت پر خود را می کنم این الفرار

در درون این قفس تن در سر سودا گداخت