چون نگیرم خویش را من هر شبی اندر کنار

از کنار خویش یابم هر دمی من بوی یار

دوش باغ عشق بودم آن هوس بر سر دوید

مهر او از دیده برزد تا روان شد جویبار

هر گل خندان که رویید از لب آن جوی مهر