همچو شمع نخل بندان کآتشش در خود کشد

چون پی شادی روی تو غم بود بر ره گذر

یاد می کن آن نهنگی را که ما را درکشد

تا نماند فهم و وهم و خوب و زشت و خشک و تر

کاغذ پرنقش و صورت درفتد در آب در