در هوای شاهدی و لقمه ای ای بی حضور

بهر شهوت جان خود را می دهی همچون ستور

وز برای جان خود که می دهی وانگه به زور

می ستانی از خسان تا وادهی ده چارده

آن سبدکش می کشد آن لقمه ها را تون به تون

می دواند مرده کش مر شاهدت را گور گور

لقمه ات مردار آمد شاهدت هم مرده ای