همه مست و خوش شکفته رمضان ز یاد رفته

دل نور گشت فربه تن موم گشت لاغر

رخ عاشقان مزعفر رخ جان و عقل احمر

منگر برون شیشه بنگر درون ساغر

به وثاق ساقی خود بزدیم حلقه بر در

چو بدید مست ما را بگزید دست ها را

سر خود چنین چنین کرد و بتافت روز معشر