ز میانه گفت مستی خوش و شوخ و می پرستی

به وثاق ساقی خود بزدیم حلقه بر در

چو بدید مست ما را بگزید دست ها را

سر خود چنین چنین کرد و بتافت روز معشر

که کی گوید اینک روزه شکند ز قند و شکر

شکر از لبان عیسی که بود حیات موتی

که ز ذوق باز ماند دهن نکیر و منکر