جان پاک تو که جان از تو شکورست و شکیر

خنک آن چشم که گوهر ز خسی بشناسد

خنک آن قافله ای که بودش دوست خفیر

حاکمی هر چه تو نامم بنهی خشنودم

ماه را گر تو حبش نام نهی سجده کند

سرو را چنبر خوانی نکند هیچ نفیر

زانک دشنام تو بهتر ز ثناهای جهان