عمر در کار عدم کی کند ای دوست بصیر

بر قفای تو چو باشد اثر سیلی دوست

بوسه ها یابد رویت ز نگاران ضمیر

مرد دنیا عدمی را حشمی پندارد

رفت مردی به طبیبی به کله درد شکم

گفت او را تو چه خوردی که برستست زحیر

بیشتر رنج که آید همه از فعل گلوست