نیست را هست گمان برده ای از ظلمت چشم

گفت درد شکم و کحل خه ای شیخ کبیر

گفت تا چشم تو مر سوخته را بشناسد

تا ننوشی تو دگر سوخته ای نیم ضریر

چشمت از خاک در شاه شود خوب و منیر

هله ای شارح دل ها تو بگو شرح غزل

من اگر شرح کنم نیز برنجد دل میر