مکر مرا چون بدید مکر دگر او پزید

قند و نبات آمدست ای صنم قندبار

بنده آن پرده ام گوش گران کرده ام

تا که به گوشم دهان آرد آن پرده دار

آمد و گوشم گزید گفت هلا ای عیار

بی ادبی هم نکوست کان سبب جنگ اوست

سر نکشم من ز دوست بهر چنین کار و بار