تن چو ز آب منیست آب به پستی رود

نحس قرین زحل شمس قرین قمر

دل خود از این عام نیست با کسش آرام نیست

گر تو قلندردلی نیست قلندر بشر

اصل دل از آتشست او نرود جز زبر

غیر دل و غیر تن هست تو را گوهری

بی خبری زان گهر تا نشوی بی خبر