چو روی اندر آرند هر دو بروی

چو هومان و مر بارمان را سپرد

به گردان لشکر سپهدار گفت

که این راز باید که ماند نهفت

تهمتن بود بی گمان چاره جوی

پدر را نباید که داند پسر

که بندد دل و جان به مهر پدر